Ośmiornica olbrzymia (Enteroctopus dofleini)
ang: North Pacific Giant Octopus, niem: Pazifischer Riesenkrake

To największy gatunek ośmiornic na świecie, rozpiętość jej ośmiu ramion potrafi sięgać do 10 metrów, a masa do 90 kg. Te drapieżne głowonogi zamieszkują wody kontynentalnuch szelfów i stoków Północnego Pacyfiku od Południowej Kalifornii do Japonii od wód najpłytszych do głębokości 750 m. Zbudowana jest z głowy i nogi podzielonej na osiem ramion, ma wewnętrzny lub zredukowany wapienny szkielet, worek trzewiowy, płaszcz oraz jamę płaszczową z organami służącymi do oddychania. Te niezwykłe drapieżniki zachwycają nie tylko swoim wyglądem, ale przede wszystkim inteligencją! Kluczem do jej inteligencji jest jej mózg, który u głowonogów jest najbardziej rozwinięty ze wszystkich bezkręgowców i mieści się w chrząstkowej czaszce. Posiada kilkanaście zwojów i podobnie jak ludzki, jest wysoce wyspecjalizowany, co oznacza, że poszczególne jego części odpowiadają za określone czynności. Ponadto ośmiornice potrafią szybko się uczyć, co potwierdziły badania w innych placówkach oceanograficznych, np. w ciągu tygodnia potrafią nauczyć się rozróżniania kształtów i kolorów, z czym w głębiach nie miały do czynienia, i pamiętają to do końca życia. Ulubionym daniem ośmiornicy są kraby, ale w Akwarium głównie karmiona jest mrożonymi krewetkami. Ośmiornica jest sprytnym drapieżnikiem, dlatego też jej akwarium będzie dobrze zabezpieczone, ponieważ dzięki budowie swojego ciała, potrafi przecisnąć się przez najmniejszą szczelinę. Temperatura wody, w której będzie przebywać, to 6-7 st. Celsjusza. Jest to zwierzę zimnowodne i do tego dość wrażliwe, dlatego Akwarium zapewni jej wszelkie możliwe wygody. Przede wszystkim nie wolno robić jej zdjęć z lampą błyskową i tego Akwarium będzie najbardziej przestrzegać. Ponadto ośmiornica w zależności od nastroju, potrafi w oka mgnieniu zmienić swoje ubarwienie, co w środowisku naturalnym daje jej szerokie pole do manewrów, m.in. ułatwia polowanie. Ośmiornica poluje też używając przynęty, np. na swoje ulubione kraby. Z racji tego, że kraby są padlinożercami, ośmiornica potrafi zabić rybę, umieścić ją pod kryjówką kraba i czekać, aż on wyjdzie i go zjeść. A jeżeli to ona jest ścigana, wypuszcza ze swojego worka czernidłowego ciemną wydzielinę, zwaną sepią, i potrafi stworzyć malarski obraz siebie, czym skutecznie myli przeciwnika. Ciekawostką jest także sposób rozmnażania ośmiornic. Samiec najpierw prezentuje przed wybranką fetę swoich barw, następnie za pomocą jednego ze swych ramion przekształconego w hektokotylus, wprowadza pakiety spermy do jamy płaszczowej samicy. Po zapłodnieniu samica składa kilka tysięcy jaj, opiekuje się nimi aż do momentu wyklucia larw, a następnie umiera. Tak więc, ośmiornice, podobnie jak wszystkie głowonogi (mątwy i kamary), rozmnażają się tylko jeden raz w życiu.

Rekin brodaty, rekin lamparci (Stegostoma fasciatum)
ang: Zebra shark, niem: der Zebrahai

Rekin brodaty osiąga max. dł 3,6 m, najczęściej ok. 2,3 m. Rekiny te spotykane są na głębokościach 0-60 m, zwykle 5-30 m wśród przybrzeżnych raf koralowych. Czasem wchodzą w ujścia rzek. Są to rekiny mało ruchliwe w ciągu dnia, bardziej aktywne nocą. Żyją najczęściej samotnie, choć sezonowo spotyka się skupiska kilkudziesięciu osobników. Zjadają głównie mięczaki, czasem skorupiaki lub małe ryby czy węże morskie. Sprowokowane mogą pogryźć, ale zdarza się to rzadko. W rejonach turystycznych organizuje się nurkowania z karmieniem tych rekinów. Są to rekiny jajorodne. Samica produkuje kilkadziesiąt specjalnych kapsuł z zapłodnionymi jajami, które przyczepiają się do dna przy pomocy lepkich wąsów. Z nich wylęgają się młode długości 20-30 cm. Początkowo (do dł. 50-90 cm) rekiny brodate są ubarwione inaczej niż dorosłe - mają na ciele żółtawe poprzeczne pasy (stąd angielska nazwa "zebra shark") Ma to utrudnić drapieżnikowi rozpoznanie pojedynczego osobnika w grupie. Dorosłym rekinom pozostają ciemne plamki na szarym tle. Rekiny brodate żyją na wolności 25 - 30 lat.

Żarłacz rafowy czarnopłetwy (Carcharhinus melanopterus)
ang: Blacktip reef shark, niem: der Schwarzspitzenriffhai

Rekiny Rafowe Czarnopłetwe dorastają do 2 metrów długości i żyją około 25 lat. Charakterystyczną cechą tego gatunku są czarne obrzeżenia płetw, najbardziej widoczne na pierwszej płetwie grzbietowej i na dolnym płacie płetwy ogonowej. Mają stosunkowo duże oczy i krótki zaokrąglony pysk. Muszą być w ciągłym ruchu, aby móc oddychać i nie utonąć! Odżywiają się rybami, skorupiakami i głowonogami.

Występują na głębokości 20 - 75 m, głównie w tropikalnych wodach środkowego Oceanu Spokojnego, aż po wody Afryki Wschodniej. Spotykane są także w estuariach (rozlane ujścia rzeki) i wodach Morza Śródziemnego, gdzie wpływają przez Kanał Sueski. Żarłacze Czarnopłetwe w świecie nie cieszą się najlepszą sławą, choć nie są tak agresywne jak znany z filmu rekin ludojad - żarłacz biały. Swą złą reputację zawdzięczają głównie temu, że zdarza się im podgryzać osoby spacerujące po rafie, a także kąsać surferów pływających w strefie płytkich wód przybrzeżnych.

Strzępiel goliat, itajara goliat (Epinephelus lanceolatus)
ang: Giant grouper, Brindle bass, niem: der Riesenzackenbarsch

Gatunek ryby z rodziny strzępielowatych, bardzo podobny do graników, do których był kiedyś zaliczany. Dorasta do 2,7 m dł, max publikowana waga to 400 kg, ale ponoć bywają osobniki 600 kg. Jedna z największych ryb kostnych Osteichthyes. Podobnej długości, choć cięższe bywają jedynie samogłowy Mola mola (3,3 m dł i 2,3 tony wagi). Itajara goliat występuje wśród raf koralowych w przybrzeżnych wodach Indopacyfiku poza Zatoką Perską (co jest dość zagadkowe). Zjada różnorodny pokarm; kraby langusty, nawet młode rekiny czy żółwie morskie. Ma potężne szczęki, uzbrojone w duże kły i ostre wyrostki obecne nawet na wyrostkach filtracyjnych. Dorosłe osobniki mogą więc zagrażać nurkom czy rozbitkom. Zwykle kryje się w podwodnych grotach czy wśród wraków. Itajara, mimo rozmiarów, nie odgrywa większej roli gospodarczej z powodu małej liczebności, jest natomiast pożądanym trofeum w połowach sportowych.

Rekin marmurkowy (Atelomycterus macleayi)
ang: Australian marbled catshark, niem: Weißspitzen-Riffhai

Niewielki rekin dorastający do 60 cm długości. Występuje tylko w płytkich wodach przybrzeżnych Australii do głębokości 4 m. Zjada mięczaki, skorupiaki i małe ryby. Jest to rekin denny. Zwykle spotkać go można leżącego na piasku lub wśród kamieni Rekin marmurkowy to jeden z najmniejszych rekinów; endemiczny w wodach australijskich.

Krokodyl krótkopyski (Ostaeolaemus tetraspis)
ang: Dwarf crocodile, niem: das Stumpfkrokodil

Krokodyl krótkopyski osiąga wielkość max.180 cm. Samice tego gatunku są mniejsze.

W nozdrzach występują zewnętrzne kostne przegrody dzielące każdy otwór nosowy na dwie części. Nad górnymi powiekami kostne twory. Tęczówki oczu brązowe (u innych krokodyli żółtozielone). Grzbiet ciemnobrązowy z czarnymi okrągłymi plamami. Młode osobniki są jasnobrązowe z czarnymi poprzecznymi szerokimi pręgami. Kolor brzucha jest żółtawy z licznymi czarnymi plamami. Na głowie występują żółte wzory. Długość krótkiego, stępionego pyska równa jest szerokości u podstawy. Tylne zęby większe od pozostałych są spłaszczone i otoczone zgrubiałymi pierścieniami co jest wynikiem przystosowania do miażdżenia pancerzy krabów i skorup mięczaków.

Zasiedla strumienie, małe rzeczki, stawy w gęstych lasach deszczowych. Tylko wyjątkowo spotykany w dużych, nieosłoniętych roślinnością zbiornikach wodnych. Preferowane środowiska to ocienione, bagniste lasy lub małe, błotniste, leśne oczka wodne, często oddalone od dużych rzek i zbiorników wody stojącej. Spotykany także w wodzie słonawej w strefie namorzynowej oraz w wypełnionych wodą wykrotach po wyrwanych drzewach, a nawet w większych kałużach. Znany jest także z tego, że potrafi zapuszczać się w miejsca oddalone od wody. W naturze pokarm składa się z różnych gatunków małych zwierząt, szczególnie pierścienic, skorupiaków, ryb, gadów, i co unikalne wśród krokodyli, owoców. Jak pokazują jednak analizy biochemiczne, krokodyle nie są zdolne do trawienia białka roślinnego. W czasie pory deszczowej przeważają ryby, a w pozostałym okresie skorupiaki. Jest to zwierzę o aktywności nocnej. Dzień spędza w norach, które sam wykopuje. Niekiedy wejście do nory znajduje się pod powierzchnią wody. Zdarza się też, że dzień spędza w małych zbiornikach ukryty pod korzeniami drzew. Okres godowy zaczyna się na początku pory deszczowej (przełom maja i czerwca). Samica buduje gniazdo w kształcie kopca z roślinnych szczątków, do którego składa ok. 10 jaj. Inkubacja jaj trwa od 85 do 105 dni. Młode po wyjściu z gniazda mają ok. 28 cm długości. Samica ochrania gniazdo oraz wylęgnięte młode przez jakiś czas.

Występuje w: Afryka zachodnia i zachodnio-centralna: Angola, Benin, Burkina Faso, Kamerun, Republika Środkowoafrykańska, Kongo, Wybrzeże Kości Słoniowej, Demokratyczna Republika Konga, Gwinea Równikowa, Gabon, Gambia, Ghana, Gwinea, Gwinea Bissau, Liberia, Mali, Nigeria, Senegal, Sierre Leone, Togo. Szacuje się, że dzika populacja wynosi od 25.000 do 100.000 osobników.

Arapaima (Arapaima gigas)
ang: Giant arapaima, niem: der Arapaima, Paiche

Znana też jako pirarucu (ryba czerwona) lub paiche. Należy do ryb kostnojęzykowych Osteoglossidae. Występuje w Amazonce i Orinoko. Jedna z największych ryb słodkowodnych świata. Niegdyś notowano osobniki o dł. 4,5 m, ważące 275 kg. Dziś z powodu przełowienia rzadko spotyka się ryby przekraczające 2 m dł i 100 kg. Wpisana do załącznika II Konwencji CITES - chroniona. Jest to ryba oddychająca również powietrzem atmosferycznym, dzięki bogato unaczynionemu pęcherzowi pławnemu połączonemu z przełykiem. Dzięki temu, arapaima może przebywać w wodach bardzo mało natlenionych, a okresowo może zagrzebywać się w piasku. Ryba ta wynurza się z wody co 10 - 15 minut (co ułatwia jej chwytanie). Poluje wyskakując na ofiarę z ukrycia. Zjada ryby, skorupiaki, ślimaki pierścienice, rzadziej ptaki, płazy, gady czy małe ssaki. Samice osiągają dojrzałość płciową w 5 roku życia przy długości ok. 160 cm. Arapaimy między lutym a kwietniem przy niskim stanie wody budują gniazda (50 cm szer., 15 cm gł). Składają w nich 40 -50 tys. jaj. Młode wylęgają się od maja do sierpnia przy wysokim stanie wody. Samce mogą chronić młode chowając je w pysku. Samica ochrania samca i młode pływając wokół nich i odganiając potencjalnych wrogów. Język arapaimy wykorzystywany jest w Ameryce Południowej do zwalczania pasożytów jelitowych - suszony i mieszany z mieloną korą guarany podawany jest jako roztwór wodny do picia.

Arowana srebrna (Osteoglossum bicirrhosum)
ang: Silver arowana, niem: der Arowana

Podobnie jak arapaima, arowana należy do ryb kostnojęzykowych Osteoglossidae. Występuje w Amazonce i jej dorzeczu. Dorasta do 150 cm. Może żyć do 20 lat. Żeruje przy powierzchni wody (patrz ułożenie pyska). Ryba agresywna. Zjada ryby, duże owady, ptaki, nietoperze czy nawet węże. W poszukiwaniu pożywienia może wyskakiwać nad powierzchnię wody polując np. na ptaki. Może przebywać w wodzie o obniżonej zawartości tlenu. Ciekawie się rozmnaża: samiec przechowuje kilkadziesiąt jaj zapłodnionej ikry w pysku przez ok. 60 dni. Ikra ma ok. 16 mm średnicy. Po inkubacji wylęgają się 5-8 cm rybki.

Meduza (Phyllorhiza punctata)
ang: Australian spotted jellyfish, niem: die Gepunktete Wurzelmundqualle

Meduza dorasta do 50 cm średnicy, żyje na głębokości do 3 m. Spotykana jest głównie w tropikalnych i subtropikalnych wodach Indopacyfiku, ale również w okolicach Hawajów oraz w tropikalnym Atlantyku - w Zatoce Meksykańskiej i Morzu Karaibskim. Ma charakterystyczne białe plamy na ciele. Żywi się zooplanktonem, który odfiltrowuje z wody. Często spotykane są w dużych grupach. Jedna meduza filtruje w ciągu dnia do 50 000 litrów wody. W rejonach, gdzie prowadzona jest gospodarka rybna, traktowane są jak szkodniki, gdyż istotnym składnikiem zjadanego przez nie planktonu jest ikra poławianych ryb.

Selena (Selene vomer)
ang: Lookdown, Silver Moonfish, niem: der Bodengucker

Selena należy do ryb z rodziny ostrobokowatych. Nazwę tę seleny zawdzieczają występowaniu w linii bocznej ciała rzędu przekształconych, ostrych łusek. Ryba charakteryzuje się srebnym ubarwieniem i opływowym, bocznie spłaszczonym ciałem, które może być silnie wygrzbiecone. Posiada dwa kolce przed płetwą odbytową. Ciekawostką jest, że dorosłe osobniki mają dwie płetwy grzbietowe. Seleny osiągają wielkość do 50 cm. Można ją spotkać w w wodach przybrzeżnych ciepłego Atlantyku. Często jest spotykana w okolicy mostów, pirsów portowych czy plaż. Jej pokarm stanowią drobne ryby i bezkręgowce. Seleny często tworzą ławice.

Skrzypłocz (Limulus polyphemus)
ang: Horseshoe crab, niem: die Pfeilschwanzkrebse

Skrzypłocze nazywane są żywymi skamieniałościami, gdyż bardzo podobne formy znajdujemy w osadach sprzed 350 mln lat. Ciekawostką jest to, że krew skrzypłoczy ma barwę niebieską. Charakteryzuje się jałowością. i ma właściwości bakteriobójcze. Używa się ją do produkcji testerów bakteryjnych. Testy bakteryjne wykonane z krwi skrzypłoczy wykorzystywane są m.in. w przemyśle kosmicznym do natychmiastowego kontrolowania jałowości podzespołów szykowanych do ekspedycji w sondach kosmicznych, w razie podejrzenia o kontaminację.

Skrzypłocze osiągają rozmiary do 60 cm, są mięsożerne i najchętniej przebywają w wodach przybrzeżnych. Występuje w wodach Atlantyku u wybrzeży Ameryki Północnej i Środkowej oraz u płd-wsch. wybrzeży Pacyfiku.

Szczupak pospolity (Esox lucius)
ang: northern pike, niem: Europäischer Hecht

W ramach zmiany ekspozycji, od 1 września z węgorzem europejskim zamieszkał szczupak pospolity. Jest to drapieżnik, który żyje w wodach słodkich, zarówno płynących jak i stojących, oraz w słonawych wodach Bałtyku. Może osiągać długość do 1,5 m i masę do około 10 kg. Okazy ponad 15-20 kg są rzadkie. Ciało szczupaka jest spłaszczone i opływowe, a głowa wydłużona, ze zwężającymi się szczękami i bardzo szerokim spłaszczonym pyskiem. Zęby szczupaka na dolnej szczęce są skierowane do środka i bardzo ostre, szczęka górna jest ich pozbawiona. Ubarwienie szczupaka jest zależne od warunków środowiska. Młode osobniki są zwykle jasnozielone, brązowawe lub srebrzyste. Ciemne plamy na bokach zlewają się czasami w poprzeczne smugi. Starsze osobniki mają ciemnozielony grzbiet, jaśniejsze nakrapiane żółtymi plamami boki i biały brzuch. Płetwy parzyste są czerwonawe i jasne, na nieparzystych występują ciemne poprzeczne paski. Szczupak jest zaliczany do najbardziej drapieżnych ryb, choć normlanie nie jest aktywnym myśliwym. Czyha w ukryciu między roślinami wodnymi i czeka na przepływającą zdobycz. Większe osobniki mogą aktywnie gonić ławice ryb (na przykład śledzi) w strefie pelagicznej dużych jezior albo Bałtyku. Szczupak wybiera ryby często występujące w jego ekosystemie i dostatecznie duże, "żeby były warte wysiłku". Wśród szczupaków częstym zjawiskiem jest kanibalizm. Tarło odbywa wczesną wiosną w marcu i kwietniu, na zarośniętych płyciznach, starorzeczach i zalanych łąkach. Ikra jest bardzo drobna, jest ona przytwierdzana do roślinności wodnej. Wylęg następuje po 12-15 dniach. W ostatnich latach liczebność szczupaka w polskich wodach wyraźnie się zmniejszyła ze względu na nieracjonalną gospodarkę rybacką (rybaków nie obowiązują okresy i wymiary ochronne ryb) i kłusownictwo oraz także bardzo dużą presję wędkarską.